Δύσκολοι καιροί

Νοεμβρίου 10, 2016
Όταν κλείνω τα μάτια πονάω!
Γιατί πέφτουνε μπροστά μου φυλακές. Βουβαίνομαι. Δεν έχω δύναμη να αντιδράσω.
Βλέπω μαύρο. Μαύρο παντού. Σκοτάδι!
Όταν ανοίγω τα μάτια πονάω πιο πολύ, γιατί είμαι ακόμα στη φυλακή μου.
 Τριγύρω άνθρωποι- θλίψη!

Βλέπω το γκρίζο παντού. Γκρι ουρανός, γκρίζα όνειρα.
 Πληγώνω τους γύρω μου. Οι σκέψεις βασανίζουν το μυαλό μου. Προσπαθώ να τις κρατήσω μέσα μου, να είναι μόνο δικές μου, να μην τις ξέρει κανείς. Μα οι  λέξεις, που κρύβονται και μου κρατούν βαριά αλυσοδεμένο το στόμα, συσσωρεύονται, γίνονται στοίβες και όταν δεν χωράνε μέσα πια ξεχύνονται τριγύρω μπερδεμένες και πάνε άλλες εδώ, άλλες εκεί. Και εγώ τις ψάχνω.
Μα δεν τις βρίσκω. Κόσμοι  που εναλλάσσονται, αλλεπάλληλα χτυπήματα στο πρόσωπο και εγώ ανήμπορη να υπερασπιστώ το είναι μου, χάνομαι σε έναν καινούργιο πάλι, ολοκαίνουργιο δικό μου κόσμο, μοναχικό, που χτίζω. Που μόλις έχτισα για να κρυφτώ και πάλι.

 Στους δύσκολους καιρούς, δύσκολες καταστάσεις. Και πόσο εύκολα χαθήκαμε και χάσαμε τους εαυτούς μας. Μα πόσο εύκολα γίναν άλλοι υπαίτιοι για την αυτοκαταστροφή μας.

Όταν κλείνω τα μάτια πονάω.
Όταν τα ανοίγω πονάω πιο πολύ!

Ανθρώπινη Φυλακή

Αυγούστου 22, 2016

Ξέρεις τι κάνω με τους ανθρώπους

Τους πιάνω στα χέρια μου και τους κρατάω σφιχτά
και κλείνω τα μάτια για να μπορέσω να ρουφήξω κάθε δευτερόλεπτο και να το σφραγίσω μέσα μου
Γιατί μετά φεύγουν
πάντα φεύγουν οι άνθρωποι.
Οι μόνες ψυχές αναγεννούν τις μνήμες
και ζουν ξανά τις στιγμές
και θέλει δύναμη, να κλείνεις τον κόσμο έξω από όσα  θέλεις να ζήσεις
και να κρατάς τις πιο δυνατές, τις όμορφες στιγμές
και να μην επιτρέπεις σε εφήμερους παράγοντες να επηρεάζουν την ολότητα που δημιούργησες.

Άνθρωποι μου αγαπημένοι, μου χτίσατε ένα κάστρο και νιώθω όμορφα εκεί μέσα μα κάπου κάπου φοβάμαι. Γιατί δεν είναι εύκολο να τραβάς το σχοινί που σου ματώνει τα χέρια. Και νιώθω πως σε λίγο δεν θα έχω άλλο αίμα να δώσω μα ούτε και δύναμη.



Αγαπημένοι μου άνθρωποι

 εγώ ποτέ δεν θα σας πρόδιδα
μα εσείς με αφήσατε να χαθώ σε μονοπάτια περιπλανώμενη μόνη και φοβισμένη. Μα τα κατάφερα καλά. Σταμάτησα να νιώθω φόβο. Σταμάτησα να προσπαθώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω γιατί ήξερα πως ο χρόνος θα φέρει πάλι τα ίδια, και ίσως την φορά αυτή να είναι λίγο καλύτερα.

Οι άνθρωποι μου, εκείνοι που μου χτίζουν φυλακές, είναι οι ίδιοι που έντεχνα με ελευθερώνουν. Που μου έδωσαν τη δύναμη να βάψω με όμορφα χρώματα την αναμονή. Και να μη βιάζομαι.. Ξέρω. Μεγάλωσα και ωρίμασα. 

Περιμένω υπομονετικά, σαν παιδί που του έχουν τάξει τόσα και με τα χέρια κάτω από τα γόνατα αφήνει τα μάτια να λένε τις λέξεις που το στόμα ντρέπεται να πει. Όχι από φόβο.. Απλώς τα μάτια μας καρφώνονται ανάμεσα στα σίδερα της φυλακής μας και βλέπουν έξω από αυτήν, όχι αυτό που υπάρχει, μα αυτό που θέλουμε κάθε φορά να δούμε.

Μελίνα

Ιουλίου 30, 2016
Μην με κοιτάζεις με τα μεγάλα σου μάτια.
Μπροστά κοίτα. Το μέλλον σου.
Αυτά που σε περιμένανε πριν γεννηθείς και όσα δεν έχεις ακόμα γνωρίσει.

Άσε τα εύκολα.
Σε αυτά που σου ετοιμάσαμε 
και ρίξαμε στο δρόμο σου από νωρίς μια ματιά μόνο ρίξε.

Μετά προχώρα. Πέτα.
Κάνε βήματα μεγάλα και μικρά.
Μόνο μη βιάζεσαι. Ο προορισμός είναι κενός
και τον γεμίζεις με τα όμορφα που μάζεψες στη διαδρομή.
Σε κάθε στάση και εμπόδιο.

Δεν σου μιλάω για εύκολα και δύσκολα.
Σωστά και λάθη.
Για τα αληθινά σου μιλάω και αυτά σου χρέωσα.
Στο μονοπάτι σου να έχεις μόνο τέτοια.
και δάκρυα και θλίψη 
που προμηνύουν μεγάλες χαρές.
όχι δόξες.

Γιατί η ζωή μας κυλάει γύρω από εμάς
την εμποδίζουν και την δυσκολεύουν οι επιλογές μας.
Οι λανθασμένες και οι σωστές.
Το πόσο εύκολα αφεθήκαμε και δεν νιώσαμε φόβο
χωρίς πριν να έχουμε πατήσει σταθερά.

Το ρίσκο.
Και κάθε ρίσκο. 
Που κάνει το χρόνο να περνά λίγο πιο όμορφα
και λιγότερο οδυνηρά κάθε φορά.

Είμαστε ξένοι.

Μαρτίου 17, 2016

Σήμερα είμαι παιδί.

Ξυπνάω και αρχίζω και τρέχω. Φοβάμαι.

Φοβάμαι να κοιτάξω πίσω μα το κάνω για μια τελευταία φορά. Βλέπω χρώμα, λίγο μαύρο μόνο και λίγο γκρι. Βλέπω πέτρες να πέφτουν πάνω μας. Να μας τσακίζουν. Πετάνε πέτρες στα όνειρα μας, και δένουν σφιχτά τη ψυχή και το σώμα μας, το μυαλό μας, να μη σκεφτόμαστε. Το σώμα μου πονάει, δε με αφήνουν να κινηθώ.
Αρχίζω και τρέχω.
Δεν κοιτάω ακόμα μπροστά, μα τώρα δεν κοιτάζω ούτε πίσω, μόνο γύρω μου. Βλέπω ανθρώπους που μοιάζουμε αλλά δεν τους ξέρω. Είναι ξένοι. Είμαστε ξένοι μεταξύ μας. Δεν με κοιτάνε καθόλου αλλά τους κοιτάω εγώ.

Τρέχω, και ο δρόμος είναι τόσο μεγάλος που έχω χρόνο να τους παρατηρώ τους δίπλα μου, τους ξένους.
Τρέχω, και ο δρόμος είναι τόσο μεγάλος που κουράζομαι.

Και αρχίζω και κλαίω γιατί πονάω και όλο τρέχω αλλά δεν βλέπω μπροστά μου, μόνο γύρω μου, μόνο τους γύρω μου. Τους ξένους μου. Που μοιάζουμε κιόλας λίγο.
Ακούω πολλούς μεγάλους ήχους, δυνατούς. Ακούω χίλια εκατό βήματα και τα μετράω.
Συνεχίζω να τρέχω και κλεφτά κοιτάω λίγο μπροστά μου. Ανάμεσα στα χίλια εκατό ξένα σώματα βλέπω λίγο χρώμα μαύρο και λίγο γκρι. Και πίσω τους ξύπνησε ο ήλιος και άπλωσε το χέρι στη μεριά μας και αν κοιτάξω βλέπω λίγο χρώμα εκεί.
Μπορώ να δω λίγο χρώμα αν κρυφά κοιτάξω τον ουρανό, λίγο μπλε ή γαλάζιο, ουρανί, και λίγο γκρι, πάντα λίγο γκρι.
Συνεχίζω να τρέχω.

Χάνομαι μέσα σε θάλασσες. Έχουνε λίγο χρώμα, λίγο μπλε αλλά πιο σκούρο ακόμα. Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι χρώματα. Χωρίς γκρι. Χρώματα ωραία, κόκκινο, πράσινο ή χρώματα που δεν έχω δει ποτέ αλλά τα φαντάζομαι. Κολυμπάω.


Κρατάω τα μάτια μου σφιχτά κλεισμένα. Δεν θέλω να τα ανοίξω και να δω πάλι γκρι. 
Θα τα κρατάω κλειστά μέχρι να βάψουν τον κόσμο.

Κενή Σελίδα

Ιανουαρίου 04, 2016
Μπροστά σε μια κενή σελίδα νιώθω ανήμπορη.

μια σελίδα, λευκή, είναι πρόκληση.
είναι πάντα εκεί. κάνω πως δεν την βλέπω, αλλά το ξέρω ότι είναι εκεί.
φλερτάρει με το βλέμμα μου, με σαγηνεύει και καταφέρνει πάντα να κλέβει τις σκέψεις μου.
χωρίς να μου αφήνει περιθώρια, χωρίς να έχω επιλογές.

Με εξαναγκάζει και υποκύπτω πάντα.
Με κρατούν αιχμάλωτη οι λέξεις
Κι όμως τότε μόνο νιώθω ελεύθερη.

Νιώθω πως κρατώ στα χέρια μου έναν κόσμο ολάκερο. Και απότομα αυξάνεται η δύναμή μου, οι ικανότητες μου, είναι άλλες.
κι όμως! περιορίζομαι, χάνω λεπτά, στιγμές
αν δεν στερέψω από ιδέες δεν τ αφήνω.
στραγγίζω και την παραμικρή σταγόνα που κρύβεται πίσω από κάθε αδιέξοδο του λαβύρινθου μυαλού μου.
πηγαίνω παντού
εξετάζω κάθε εκδοχή
κι όμως.
αυτό που αποτυπώνω στη σελίδα μου είναι ο,τι θεώρησα καλύτερο. κάνοντας ο,τι μπορώ. αναθεωρώντας πάντα. κοιτάζοντας ξανά και ξανά τη σελίδα μου.
και δεν τα παρατάω.
γράφω.
σβήνω.
γράφω και σβήνω ξανά.
και αυτό που μετράει είναι κάθε φορά να γνωρίζω λίγο καλύτερα τον εαυτό μου.
η ελευθερία που αποκτά το μυαλό, η ικανότητα να εναλλάσσει καταστάσεις, να μετατρέπει γεγονότα
να νιώσεις ότι αυτό που δημιούργησες σε αντικατοπτρίζει, και αν όχι εσένα κάτι που έζησες, και αν όχι κάτι που έζησες κάτι που νιώθεις, και αν ούτε αυτό, απλά κάτι.

 ...Είμαι αιχμάλωτη ανάμεσα σε λέξεις
 Κι όμως τότε μόνο νιώθω τόσο ελεύθερη...
Από το Blogger.