Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2016

Δύσκολοι καιροί

Όταν κλείνω τα μάτια πονάω! Γιατί πέφτουνε μπροστά μου φυλακές. Βουβαίνομαι. Δεν έχω δύναμη να αντιδράσω. Βλέπω μαύρο. Μαύρο παντού. Σκοτάδι! Όταν ανοίγω τα μάτια πονάω πιο πολύ, γιατί είμαι ακόμα στη φυλακή μου.  Τριγύρω άνθρωποι- θλίψη!
Βλέπω το γκρίζο παντού. Γκρι ουρανός, γκρίζα όνειρα.  Πληγώνω τους γύρω μου. Οι σκέψεις βασανίζουν το μυαλό μου. Προσπαθώ να τις κρατήσω μέσα μου, να είναι μόνο δικές μου, να μην τις ξέρει κανείς. Μα οι  λέξεις, που κρύβονται και μου κρατούν βαριά αλυσοδεμένο το στόμα, συσσωρεύονται, γίνονται στοίβες και όταν δεν χωράνε μέσα πια ξεχύνονται τριγύρω μπερδεμένες και πάνε άλλες εδώ, άλλες εκεί. Και εγώ τις ψάχνω. Μα δεν τις βρίσκω. Κόσμοι  που εναλλάσσονται, αλλεπάλληλα χτυπήματα στο πρόσωπο και εγώ ανήμπορη να υπερασπιστώ το είναι μου, χάνομαι σε έναν καινούργιο πάλι, ολοκαίνουργιο δικό μου κόσμο, μοναχικό, που χτίζω. Που μόλις έχτισα για να κρυφτώ και πάλι.
 Στους δύσκολους καιρούς, δύσκολες καταστάσεις. Και πόσο εύκολα χαθήκαμε και χάσαμε τους εαυτού…

Ανθρώπινη Φυλακή

Ξέρεις τι κάνω με τους ανθρώπους
Τους πιάνω στα χέρια μου και τους κρατάω σφιχτά
και κλείνω τα μάτια για να μπορέσω να ρουφήξω κάθε δευτερόλεπτο και να το σφραγίσω μέσα μου
Γιατί μετά φεύγουν
πάντα φεύγουν οι άνθρωποι.
Οι μόνες ψυχές αναγεννούν τις μνήμες
και ζουν ξανά τις στιγμές
και θέλει δύναμη, να κλείνεις τον κόσμο έξω από όσα  θέλεις να ζήσεις
και να κρατάς τις πιο δυνατές, τις όμορφες στιγμές
και να μην επιτρέπεις σε εφήμερους παράγοντες να επηρεάζουν την ολότητα που δημιούργησες.

Άνθρωποι μου αγαπημένοι, μου χτίσατε ένα κάστρο και νιώθω όμορφα εκεί μέσα μα κάπου κάπου φοβάμαι. Γιατί δεν είναι εύκολο να τραβάς το σχοινί που σου ματώνει τα χέρια. Και νιώθω πως σε λίγο δεν θα έχω άλλο αίμα να δώσω μα ούτε και δύναμη.


Αγαπημένοι μου άνθρωποι
 εγώ ποτέ δεν θα σας πρόδιδα
μα εσείς με αφήσατε να χαθώ σε μονοπάτια περιπλανώμενη μόνη και φοβισμένη. Μα τα κατάφερα καλά. Σταμάτησα να νιώθω φόβο. Σταμάτησα να προσπαθώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω γιατί ήξερα πως ο χρόνος θα φέρει πάλι τα ίδια, και ίσως τη…

Μελίνα

Μην με κοιτάζεις με τα μεγάλα σου μάτια.
Μπροστά κοίτα. Το μέλλον σου.
Αυτά που σε περιμένανε πριν γεννηθείς και όσα δεν έχεις ακόμα γνωρίσει.

Άσε τα εύκολα.
Σε αυτά που σου ετοιμάσαμε 
και ρίξαμε στο δρόμο σου από νωρίς μια ματιά μόνο ρίξε.

Μετά προχώρα. Πέτα.
Κάνε βήματα μεγάλα και μικρά.
Μόνο μη βιάζεσαι. Ο προορισμός είναι κενός
και τον γεμίζεις με τα όμορφα που μάζεψες στη διαδρομή.
Σε κάθε στάση και εμπόδιο.

Δεν σου μιλάω για εύκολα και δύσκολα.
Σωστά και λάθη.
Για τα αληθινά σου μιλάω και αυτά σου χρέωσα.
Στο μονοπάτι σου να έχεις μόνο τέτοια.
και δάκρυα και θλίψη 
που προμηνύουν μεγάλες χαρές.
όχι δόξες.

Γιατί η ζωή μας κυλάει γύρω από εμάς
την εμποδίζουν και την δυσκολεύουν οι επιλογές μας.
Οι λανθασμένες και οι σωστές.
Το πόσο εύκολα αφεθήκαμε και δεν νιώσαμε φόβο
χωρίς πριν να έχουμε πατήσει σταθερά.

Το ρίσκο.
Και κάθε ρίσκο. 
Που κάνει το χρόνο να περνά λίγο πιο όμορφα
και λιγότερο οδυνηρά κάθε φορά.

Είμαστε ξένοι.

Σήμερα είμαι παιδί.
Ξυπνάω και αρχίζω και τρέχω. Φοβάμαι.
Φοβάμαι να κοιτάξω πίσω μα το κάνω για μια τελευταία φορά. Βλέπω χρώμα, λίγο μαύρο μόνο και λίγο γκρι. Βλέπω πέτρες να πέφτουν πάνω μας. Να μας τσακίζουν. Πετάνε πέτρες στα όνειρα μας, και δένουν σφιχτά τη ψυχή και το σώμα μας, το μυαλό μας, να μη σκεφτόμαστε. Το σώμα μου πονάει, δε με αφήνουν να κινηθώ. Αρχίζω και τρέχω. Δεν κοιτάω ακόμα μπροστά, μα τώρα δεν κοιτάζω ούτε πίσω, μόνο γύρω μου. Βλέπω ανθρώπους που μοιάζουμε αλλά δεν τους ξέρω. Είναι ξένοι. Είμαστε ξένοι μεταξύ μας. Δεν με κοιτάνε καθόλου αλλά τους κοιτάω εγώ.
Τρέχω, και ο δρόμος είναι τόσο μεγάλος που έχω χρόνο να τους παρατηρώ τους δίπλα μου, τους ξένους. Τρέχω, και ο δρόμος είναι τόσο μεγάλος που κουράζομαι.
Και αρχίζω και κλαίω γιατί πονάω και όλο τρέχω αλλά δεν βλέπω μπροστά μου, μόνο γύρω μου, μόνο τους γύρω μου. Τους ξένους μου. Που μοιάζουμε κιόλας λίγο. Ακούω πολλούς μεγάλους ήχους, δυνατούς. Ακούω χίλια εκατό βήματα και τα μετράω. Συνεχίζω να τρέχω και κλεφτά κο…

Κενή Σελίδα

Μπροστά σε μια κενή σελίδα νιώθω ανήμπορη.

μια σελίδα, λευκή, είναι πρόκληση.
είναι πάντα εκεί. κάνω πως δεν την βλέπω, αλλά το ξέρω ότι είναι εκεί.
φλερτάρει με το βλέμμα μου, με σαγηνεύει και καταφέρνει πάντα να κλέβει τις σκέψεις μου.
χωρίς να μου αφήνει περιθώρια, χωρίς να έχω επιλογές.

Με εξαναγκάζει και υποκύπτω πάντα.
Με κρατούν αιχμάλωτη οι λέξεις
Κι όμως τότε μόνο νιώθω ελεύθερη.

Νιώθω πως κρατώ στα χέρια μου έναν κόσμο ολάκερο. Και απότομα αυξάνεται η δύναμή μου, οι ικανότητες μου, είναι άλλες.
κι όμως! περιορίζομαι, χάνω λεπτά, στιγμές
αν δεν στερέψω από ιδέες δεν τ αφήνω.
στραγγίζω και την παραμικρή σταγόνα που κρύβεται πίσω από κάθε αδιέξοδο του λαβύρινθου μυαλού μου.
πηγαίνω παντού
εξετάζω κάθε εκδοχή
κι όμως.
αυτό που αποτυπώνω στη σελίδα μου είναι ο,τι θεώρησα καλύτερο. κάνοντας ο,τι μπορώ. αναθεωρώντας πάντα. κοιτάζοντας ξανά και ξανά τη σελίδα μου.
και δεν τα παρατάω.
γράφω.
σβήνω.
γράφω και σβήνω ξανά.
και αυτό που μετράει είναι κάθε φορά να γνωρίζω λίγο καλύτερα τ…