Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2014
Την ευτυχία αναζητάνε οι άνθρωποι.
Αλλά ποτέ δεν τη βρίσκουν.

Αμφιταλαντεύονται, διαπραγματεύονται, κάνουν υποχωρήσεις, επιμένουν. Αλλά πάντα με τον ίδιο στόχο. Με επιμονή για να φτάσουν πιο κοντά. Λίγο πιο κοντά της.

Κάνουν κύκλους γύρω από τον εαυτό τους
Ποτέ δεν είναι αρκετός ο χώρος
Βιάζονται
Ποτέ δεν είναι αρκετός ο χρόνος

Την ευτυχία αναζητάνε οι άνθρωποι, αλλά χάνονται.
Ανάμεσα σε ανθρώπους, λόγια, υποσχέσεις, υποχρεώσεις, καθημερινότητα, δουλειά χάνονται όλα. 

Αλλά είναι κάτι που δεν σταματάει να τους καίει ποτέ.

Ψάχνουν για πάντα! Ψάχνουν το "πάντα"!
Και για το "πάντα" χάνουν τις μικρές στιγμές τους, πάντα. Τις στιγμές που εξ'ολοκλήρου θα τους πρόσφεραν την ευτυχία, αυτές χάνουν αναζητώντας κάτι να διαρκεί στο χρόνο και να μη χάνεται. Γιατί η ευτυχία έτσι και αλλιώς δεν ήρθε για να μείνει. Δεν ήρθε για να μας γνωρίσει καλύτερα παρά μόνο για να γευτούμε λίγη από την ομορφιά της και να φύγει πάλι μακριά. Και αυτό δεν είναι ούτε κακό ούτε άδικο. Είναι κάτι που θα έπ…

Φύλο: Γυναίκα

Εικόνα
Φύλο: Γυναίκα ...κι όταν μοιράζανε τους ρόλους εσύ έτρεξες
για να προλάβεις, δήθεν. 
κι αυτοί σε θέλανε και είχανε για εσένανε έναν ξεχωριστό, δήθεν.
<<Γυναίκα>>

και' συ τον ρόλο σου τον άρπαξες, γερά.
σ' ευχαριστούσε, δήθεν.
και γενικά,
έχεις πάψει να αντιδράς, αφού δεν θέλουνε.
αφού τους αφήνεις να θέλουνε.

και γενικά
η καθημερινότητα κυλάει ομαλά.
κι ας μην ζεις κι ας μην νιώθεις
Όλα καλά..

Γυναίκες! 
Γυναίκες που δεν έζησαν ούτε ευχάριστα, ούτε δυσάρεστα προτρέπουν τώρα τις κόρες τους να κάνουν το ίδιο. Το ηθικό τους καθήκον. Η υποχρέωση τους απέναντι στην κοινωνία. Ο προορισμός τους. 

Και τι θα πει ο κόσμος;
Τι θα σκεφτεί;

πάντα οι άλλοι
κι αυτές εκεί
ανήμπορες να αντισταθούν, ανήμπορες να νιώσουν
Αποφεύγουν να σηκώσουν το βλέμμα, γιατί φοβούνται να κοιτάξουν τον άλλον στα μάτια
φοβούνται μην δουν το κενό. Το δικό τους κενό, που πια συνήθισαν να ζούνε έτσι. 
Κι αυτόν! 
τον άντρα που συμβιβάστηκαν να ζήσουν μαζί του, για μια ζωή. Αλλά δεν νοιάστηκαν να ομορφύνουν λίγο τη ζωή τους.
και…

Βγάλτε τα εισαγωγικά!

Λέξεις, οι μέρες που κυλάνε γρήγορα, οι εβδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια, οι άνθρωποι. Και άλλες λέξεις, και συναισθήματα που κρύβονται καλά από πίσω...   Εμείς οι άνθρωποι συνήθως επιλέγουμε να κρύβουμε αυτά που νιώθουμε. Και τα καταφέρνουμε σε αυτό καλά. Και πια δεν νιώθουμε.. Και φοβόμαστε να πούμε κάτι μα δεν φοβόμαστε τις πράξεις μας ποτέ. <<Δήθεν>>, άνθρωποι σεμνότυφοι, προσέχουνε καλά τα λόγια τους, τι θα ειπωθεί. Προσεγμένες κινήσεις και όλα στημένα.. Προσέχουμε τις λέξεις μας, να μην πληγώσουμε, να μην προσβάλουμε. Μα πιο πολύ να μην πληγωθούμε οι ίδιοι, να μην μας προσβάλουν.. Και εισαγωγικά, γιατί δεν εννοούμε ακριβώς αυτό που λέμε.. Οι λέξεις δεν είναι ξεκάθαρες. Ποτέ δεν ήταν. Ποτέ δεν θα'ναι.. Πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό! Και κανείς δεν μπορεί να μας σώσει. Και όταν κλείνουμε το στόμα είμαστε πια ασφαλείς.  Και έτσι χάνεται η επικοινωνία! <<Ωραία!>> ...
“Δεν είναι δύσκολο να παραιτείσαι!
  Καμιά φορά οι άνθρωποι φτάνουνε στα όριά τους. Οι δυσκολίες τους οδηγούν ως εκεί, αλλά το να μένουν εκεί δεν είναι δύσκολο.είναι μια συνειδητή επιλογή. που δήθεν θολώνει το μυαλό σου και δεν έχεις άλλη! αλλά όχι. το να παραιτείσαι δεν είναι δύσκολο!
   Είναι εκείνες οι δύσκολες στιγμές, που σε κυνηγάει και ο χρόνος, και δεν υπάρχει διέξοδος, και δεν ξέρεις προς τα που να κατευθυνθείς. και παραιτείσαι!

       Έτσι και εγώ!
Αφού δεν μπορούσα να σκοτώσω το χρόνο σκότωσα εμένα την ίδια! Αφού δεν μπορούσα να σταματήσω τους δείκτες, σταμάτησα να ζω! Σταμάτησα να προσπαθώ. Σταμάτησα να θέλω, να διεκδικώ, να ονειρεύομαι. Πλέον δεν κάνω σχέδια, ζω με τα δανεικά. Πλέον δεν έχω φίλους, μόνο γνωστούς. Δεν με νοιάζει πλέον να πληγωθώ, γιατί αφήνω τους άλλους να νομίζουν ότι με πλήγωσαν αλλά εγώ δεν νιώθω, παραιτήθηκα από το συναίσθημα!

 Δεν είναι δύσκολο να παραιτείσαι, αξιολύπητο είναι!

Μετά από τόσες παραιτήσεις κατάλαβα ότι δεν βρήκα λύσεις!
       ...και παραιτήθ…