Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2013
να έχεις όνειρα! να έχεις και εφεδρικά!
αν οι αναμνήσεις είναι ακόμα ζωντανές,
σημαίνει πως δεν κρύβομαι ακόμη απ'το χτες. δεν λύγισα ακόμη,  αντέχω. δεν φοβάμαι ακόμη,  ξέρω.
οι αναμνήσεις είναι ακόμα ζωντανές νιώθω να ακούω ακόμη παιδικές φωνές.
νιώθω να ακούω γύρω-γύρω όλοι.  τώρα πια κανείς! αυτό θα με στοιχειώνει..
στιγμές.αιώνιες!
Εικονική Πραγματικότητα! μα δεν πειράζει, γιατί μας βόλεψε όλους!  Χάνεσαι με τις ώρες στον κόσμο τον ψεύτικο, και κανείς δεν σε ψάχνει, και βολεύεσαι με όσους είναι εκεί!  Όμως χάνεις κάτι από την ομορφιά του έξω κόσμου, χάνεις τα χρώματα, τα αρώματα, τους φίλους, τους ήχους, τον τσακωμό ακόμα και τη βροχή! και τη βροχή ακόμη. ναι.  Δεν έχεις την ευκαιρία να εκφραστείς. Δεν έχεις τον χώρο, τη δυνατότητα! Όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι! Όλο τα ίδια και τα ίδια! Ξεχνάμε εύκολα πια!  Για κάποιον λόγο, που τον ξεχάσαμε και αυτόν (!), κρύβουμε τα συναισθήματα μας. Φοβόμαστε να πούμε πια πως νιώθουμε! Και όλοι "ξενερώνουν". Κανείς δεν πληγώνεται!
και είναι καλύτερα έτσι!(;) Ο κόσμος αυτός τελικά είναι κάλυμμα! Σε προστατεύει! Δεν αφήνει να κάνεις λάθος επιλογές, και ξέχασες πως δεν επιλέγεις καν!  Όλα αμάσητα! Αλλά δεν πειράζει, γιατί έτσι είναι και ο διπλανός μου! Και ο διπλανός του διπλανού μου, και ο δίπλα του!
Όταν η σιωπή του πλήθους καλύπτει τη φωνή σου, να φοβάσαι! Γιατί εσύ το επέτρεψες! Εσύ άφησες να συμβεί, είσαι υπαίτιος! Να φοβάσαι που τα πρέπει σε  ξεπεράσανε και τώρα ζεις με αυτά, μόνο με αυτά! Και η καθημερινότητα σου βούλιαξε, μέσα σε μια θάλασσα που ζωγράφισες με το μυαλό! Κάνεις μικρά διαλείμματα χαράς και επιστρέφεις πίσω, εκεί που ανήκεις! Εκεί που πραγματικά ανήκεις! Και σε κανέναν δεν μπορείς να το αρνηθείς, αφού το επέλεξες. Και οι άνθρωποι "είναι υπεύθυνοι για τις επιλογές τους" !
Και τώρα να φοβάσαι!
Να φοβάσαι που πέθανε η τελευταία σου ελπίδα, που τη σκότωσες! Που σκέφτηκες πως δεν χρειάζεται να προσπαθείς!
Να μην φοβάσαι που νιώθεις μόνος μες τους πολλούς! Μα να φοβάσαι τους μόνους τους πολλούς!

Δεν υπάρχουν λέξεις! Ίσως λίγες!

Εμείς, οι " ίδιοι " !

Παρατηρώ τον κόσμο που είναι τόσο διαφορετικός μεταξύ του. Ο καθένας επιλέγει έναν διαφορετικό τρόπο έκφρασης. Ο καθένας βάφει και κόβει αλλιώς τα μαλλιά του, φοράνε όλοι διαφορετικά ρούχα, ακούνε κάποιο ιδιαίτερο είδος μουσικής, ακόμα και στον τρόπο που περπατάνε διακρίνω διαφορές.  Ρίχνω μια γρήγορη ματιά στο πουθενά και ξαναγυρίζω στην εικόνα μου.   Α! τώρα είναι αλλιώς! Πιο όμορφα! Τυλίχτηκε γύρω τους ομόνοια, τώρα που βλέπω πιο βαθιά βλέπω χαμόγελα, βλέπω αλληλεγγύη, το ηθικό τους καθήκον, η ανάγκη που έχει ο καθένας τους για υποστήριξη, κατανόηση, βοήθεια, αγάπη! Και αν η διαφορετικότητα εξακολουθεί να υπάρχει,η ομοιότητα μόλις έκανε την πρώτη της εμφάνιση και αυτή. Γιατί οι άνθρωποι αν και διαφορετικοί είναι ίδιοι. Όλοι μαζί σχημάτισαν τον κόσμο μου, τον ντύσαν με όμορφα χρώματα και τον στολίσαν ήχους.  Απορώ πού κάποιοι είδαν τα άσχημα και σύραν να κρυφτούν στα χαμηλά, πίσω από τα φώτα, και σκαρφίστηκαν πως γλίτωσαν , δεν είχαν, λέει, άλλη επιλογή. Παραδόθηκαν στη μοίρα τους και …
Όταν βρεις το τέλειο, μην συμβιβαστείς  ξανά! 
Και τελικά οι άνθρωποι ποτέ τους δεν μας πίστεψαν! Άλλοτε τους λέμε την αλήθεια και άλλοτε τους παραμυθιάζουμε! Ποτέ! Δεν μας πίστεψαν ποτέ!

Θα πεις ψέματα σε κάποιον είτε γιατί  ξέρεις πως την αλήθεια ενδεχομένως δεν την αντέχει, άρα νοιάζεσαι, άρα η πράξη σου θεωρείται καλοπροαίρετη,χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι συνέπειες θα αποφευχθούν, είτε γιατί απώτερος σκοπός σου είναι η απόκρυψη της αλήθειας για προσωπική σου ωφέλεια  και στην περίπτωση αυτή, η πράξη θεωρείται κακοπροαίρετη και ιδιοτελής!  Είναι αστείο όμως να λες ψέματα σε κάποιον για να τον πληγώσεις, αφού και την απλόχερη αλήθεια την προσφέρεις για τον ίδιο ακριβώς λόγο!
 Και δεν ξέρω γιατί οι άνθρωποι από τη μια αποφεύγουν να δουν κάτι που παρουσιάζεται μπροστά τους ολοφάνερα, και από την άλλη κατηγορούν όσους τους επιτρέπουν να παραμένουν στο λήθαργό  τους.
Δεν θα μπορούσα να πω πως είναι εύκολο να αποδεχθείς καταστάσεις. Δύσκολο είναι να ανατρέπονται οι ρόλοι και οι κανονισμοί σε ένα παιχνίδι που έτσι και αλλιώς δεν θέλησες…
Ο Έρωτας δε μύρισε! Έσκυψα πάνω απ'το κεφάλι του δειλά μα δε μου μίλησε! Έμεινα ώρα να κοιτάζω σιωπηλή,  μήπως του πόνου απαλύνω την πληγή! Ερωτηματικά που έτσι θέλησε να μείνουν,  ορκίστηκε πως θα παλέψει για να φύγουν! Ο ουρανός είναι κοντά μα δε φοβάμαι. Προσπάθησα, μα το άρωμα του φόβου δε θυμάμαι. Όπως ο ύπνος θα με πάρει σιωπηλά, Έτσι και εγώ θα σ'αγαπάω μυστικά!
Προσπαθούμε να γίνουμε ίδιοι για να νιώσουμε διαφορετικοί!
Κάποιοι λένε πως δεν είναι όλα όπως ακριβώς φαίνονται, εννοούν πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Μάλλον πείστηκαν πως όλα είναι ψέμα, δεν ελπίζουν σε τίποτα αφού τίποτα πια δεν είναι αληθινό..
Γενικά οι άνθρωποι δεν παύουν να ασχολούνται με υποθέσεις, και υποθετικά να μπαίνουν στη θέση κάποιου και να εκτελούν πιο σωστά και καλύτερα από εκείνον. Αφήνοντας στην άκρη κάποιο προσωπικό τους ζήτημα ίσως γιατί τους πονάει, τους είναι δύσκολο να το διαχειριστούν. Και έτσι κρίνουν ασύστολα, σχολιάζουν, νομίζοντας πως η σειρά τους δεν θα'ρθει ποτέ. 
Με τον τρόπο αυτό καταλήγουν παγιδευμένοι στα δίχτυα τους, ανήμποροι να ξεφύγουν από τον φαύλο κύκλο που όμως οι ίδιοι έφτιαξαν.
Και μετά, τους μένει απλά να αποδέχονται ο,τι έρθει... 

>Προσπαθώ πάντα στη ζωή μου να κρατάω μόνο τα όμορφα. Τα άσχημα τα αφήνω για αυτούς που τα θέλουν κοντά τους! Και πράγματι στο διάβα μου συνάντησα πολλούς τέτοιους! Υπήρξαν πολλοί που ικανοποιούνταν μόνο όταν κάποια γεμάτη μίσος καχυποψία τους έβγαινε αληθινή! Το…
Και αν σήμερα είσαι καλύτερος απ'ότι χθες, αύριο προσπάθησε για κάτι πιο μεγάλο!:)
<<- Είναι εύκολο καμιά φορά να κρίνουμε τους γύρω μας! Μπαίνοντας στη διαδικασία να ασχοληθούμε με κάτι που στην πραγματικότητα δεν μας αφορά, μπορούμε να γίνουμε λιγότερο επικριτικοί με τον εαυτό μας! Διευκολύνουμε έτσι κάθε ίχνος αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας να εξαφανιστεί. Εξασθενεί σιγά σιγά η αρετή μας, η ανωτερότητα η ηθική!
Η αντικειμενικότητα  είναι προτέρημα όσων τη διαθέτουν! Βλέπουμε πως κάτι έχει 2 όψεις και ας αποδεχόμαστε μόνο τη 1, και ας μην είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε και τις 2, ολοκληρωτικά. Οι διαχωριστικές γραμμές, οι αδιόρατες, είναι τόσο δύσκολο να ξεχωρίσουν και έτσι μπερδεύονται και μπερδεύουν και εμάς. Μας βάζουν στον πειρασμό να εξερευνήσουμε ως να τις βρούμε, και δύσκολα μας φανερώνονται. Παίζουν κρυφτό στης μνήμης μας  τους δρόμους τους λαβύρινθους και απαιτούν υπομονή, και επιμονή μέχρι το τέλος. Και όταν τα δώσουμε αυτά, μαχόμαστε με το πιο ισχυρό όπλο. Έχουμε κερδίσει τον αγώνα, μετά είναι εύκολο!
Αμεροληψία Λοιπόν! ;)