#1. Το υπόγειο. Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

#2. Μικρό χρονικό τρέλας. Αύγουστος Κορτώ

 #3. Η τζαζ του δολοφόνο. Ray Celestin

#4. Ποιος θα κλάψει όταν πεθάνεις; Robin Sharma.

Η γνωστή «To Read» λίστα.

πηγή εικόνας: https://bit.ly/2sKTUYY

Καφές ή τσάι;

Το σωστό συνοδευτικό.

πηγή εικόνας: https://bit.ly/2sGbRrX

Ιδανικές συνθήκες.

Θέλω να βλέπω να κοιτάζεις ψηλά
να ξέρω πως εκεί είναι που φτάνουν οι στόχοι σου

Θέλω να ξέρω πως προσπάθησες για τα όμορφα 
που δεν σου χάρισε ποτέ κανείς
Μα όλα δικά σου!


Μόνο μια χάρη κάνε μου
και μην κοιτάζεις κρυφά πίσω σου δειλά
και ούτε μπροστά με φόβο
Ψυχή βαθιά που δεν σου πρέπουν λάθος θάρρετα.

Να μην κοιτάζεις πίσω σου
θα σε κοιτάζουμε εμείς
που θα ψηλώνεις, θα θαρρεύεις και θα αντρεύεις τόσο ωραία

Και θα θυμόμαστε τα εύκολα, τα δύσκολα, τα άσχημα, τα όμορφα
και θα γελάμε στις σκέψεις που κάναμε παλιά.
Εμείς θα ανησυχούμε
Όχι εσύ.
Εσύ κράτα γερά για το ταξίδι σου.
Που όπως σας έμαθα:

Τις μέρες μου τις διάλεξα

Τις νύχτες μου παλεύω να συνέλθω

Είμαι ανάμεσα στα κύματα και δίνω μάχη
Η νύχτα είναι θάλασσα
Αγριεμένη

Η νύχτα είναι γεμάτη φως, καθόλου σκοτάδι
πέφτουν πάνω μου τα φώτα της αλήθειας και με δικάζουν οι επιλογές
κανένα έλεος, ιερά εξέταση του εαυτού μου

ο ποιητής που νιώθει ελεύθερος στην φυλακή του
ο άνθρωπος που πνίγει τα δάκρυα του και χαμογέλα στους γύρω του
κανένα σχόλιο, κανένα καχύποπτο βλέμμα, καμία σκέψη
τίποτα δεν είναι ικανό να επηρεάσει την "κανονικότητα" μου

είμαι ταξιδευτής, και νιώθω τόσο όμορφα όταν γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους που ο καθένας ξεχωριστά είναι ένας κόσμος, γεμάτος κόσμος ιστορίες ποιήματα και λόγια όμορφα, για να καθησυχάσουν και τους γύρω, που αρνούνται να ταξιδέψουν μέσα τους και να γνωρίσουν ποιοί πραγματικά είναι.

Η νύχτα είναι γεμάτη φως,
λυπάμαι όσους δεν βλέπουνε την νύχτα

είμαι πρόσφυγας, εγκατέλειψα τον κόσμο μου, την πατρίδα μου, το είναι μου
και ψάχνω στους δίπλα ελπίδα, να βρω τον κόσμο τους να κάνω βαθιά μέσα τους βουτιά.
να πω καλύτερα πως είμαι μετανάστης, γιατί ήταν η επιλογή μου να γυρίσω πίσω πάντα ελεύθερη
και ας μην ήθελα, και ας ένιωθα επίμονα πως πρέπει να συνεχίσω να ταξιδεύω, να γνωρίζω κόσμους.

Την νύχτα τα παράθυρά μου είναι ανοιχτά
και αφήνω να μπουν μέσα οι ήχοι της αβάσταχτης σιωπής των γύρω μου
οι κραυγές των ψυχών, των μόνων.

Όταν κλείνω τα μάτια πονάω!

Ξέρεις τι κάνω με τους ανθρώπους
Τους πιάνω στα χέρια μου και τους κρατάω σφιχτά
και κλείνω τα μάτια για να μπορέσω να ρουφήξω κάθε δευτερόλεπτο και να το σφραγίσω μέσα μου
Γιατί μετά φεύγουν
πάντα φεύγουν οι άνθρωποι.
Οι μόνες ψυχές αναγεννούν τις μνήμες
και ζουν ξανά τις στιγμές
και θέλει δύναμη, να κλείνεις τον κόσμο έξω από όσα θέλεις να ζήσεις
και να κρατάς τις πιο δυνατές, τις όμορφες στιγμές
και να μην επιτρέπεις σε εφήμερους παράγοντες να επηρεάζουν την ολότητα που δημιούργησες.

Άνθρωποι μου αγαπημένοι,
μου χτίσατε ένα κάστρο και νιώθω όμορφα εκεί μέσα μα κάπου κάπου φοβάμαι.
Γιατί δεν είναι εύκολο να τραβάς το σχοινί που σου ματώνει τα χέρια.
Και νιώθω πως σε λίγο δεν θα έχω άλλο αίμα να δώσω μα ούτε και δύναμη.

Αγαπημένοι μου άνθρωποι
εγώ ποτέ δεν θα σας πρόδιδα
μα εσείς με αφήσατε να χαθώ σε μονοπάτια περιπλανώμενη μόνη και φοβισμένη. 
Μα τα κατάφερα καλά.
Σταμάτησα να νιώθω φόβο.
Σταμάτησα να προσπαθώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω γιατί ήξερα πως ο χρόνος θα φέρει πάλι τα ίδια, και ίσως την φορά αυτή να είναι λίγο καλύτερα.

Οι άνθρωποι μου, εκείνοι που μου χτίζουν φυλακές, είναι οι ίδιοι που έντεχνα με ελευθερώνουν.
Που μου έδωσαν τη δύναμη να βάψω με όμορφα χρώματα την αναμονή.
Και να μη βιάζομαι... Ξέρω.
Μεγάλωσα και ωρίμασα.

Περιμένω υπομονετικά,
σαν παιδί που του έχουν τάξει τόσα και με τα χέρια κάτω από τα γόνατα αφήνει τα μάτια να λένε τις λέξεις που το στόμα ντρέπεται να πει.
Όχι από φόβο...
Απλώς τα μάτια μας καρφώνονται ανάμεσα στα σίδερα της φυλακής μας και βλέπουν έξω από αυτήν, όχι αυτό που υπάρχει, μα αυτό που θέλουμε κάθε φορά να δούμε.

Μην με κοιτάζεις με τα μεγάλα σου μάτια.
Μπροστά κοίτα. Το μέλλον σου.
Αυτά που σε περιμένανε πριν γεννηθείς και όσα δεν έχεις ακόμα γνωρίσει.

Άσε τα εύκολα.
Σε αυτά που σου ετοιμάσαμε 
και ρίξαμε στο δρόμο σου από νωρίς μια ματιά μόνο ρίξε.

Μετά προχώρα. Πέτα.
Κάνε βήματα μεγάλα και μικρά.
Μόνο μη βιάζεσαι. Ο προορισμός είναι κενός
και τον γεμίζεις με τα όμορφα που μάζεψες στη διαδρομή.
Σε κάθε στάση και εμπόδιο.

Δεν σου μιλάω για εύκολα και δύσκολα.
Σωστά και λάθη.
Για τα αληθινά σου μιλάω και αυτά σου χρέωσα.
Στο μονοπάτι σου να έχεις μόνο τέτοια.
και δάκρυα και θλίψη 
που προμηνύουν μεγάλες χαρές.
όχι δόξες.

Γιατί η ζωή μας κυλάει γύρω από εμάς
την εμποδίζουν και την δυσκολεύουν οι επιλογές μας.
Οι λανθασμένες και οι σωστές.
Το πόσο εύκολα αφεθήκαμε και δεν νιώσαμε φόβο
χωρίς πριν να έχουμε πατήσει σταθερά.

Το ρίσκο.
Και κάθε ρίσκο. 
Που κάνει το χρόνο να περνά λίγο πιο όμορφα
και λιγότερο οδυνηρά κάθε φορά.

Μπροστά σε μια κενή σελίδα νιώθω ανήμπορη.

μια σελίδα, λευκή, είναι πρόκληση.
είναι πάντα εκεί. κάνω πως δεν την βλέπω, αλλά το ξέρω ότι είναι εκεί.
φλερτάρει με το βλέμμα μου, με σαγηνεύει και καταφέρνει πάντα να κλέβει τις σκέψεις μου.
χωρίς να μου αφήνει περιθώρια, χωρίς να έχω επιλογές.

Με εξαναγκάζει και υποκύπτω πάντα.
Με κρατούν αιχμάλωτη οι λέξεις
Κι όμως τότε μόνο νιώθω ελεύθερη.

Νιώθω πως κρατώ στα χέρια μου έναν κόσμο ολάκερο. Και απότομα αυξάνεται η δύναμή μου, οι ικανότητες μου, είναι άλλες.
κι όμως! περιορίζομαι, χάνω λεπτά, στιγμές
αν δεν στερέψω από ιδέες δεν τ' αφήνω.
στραγγίζω και τη παραμικρή σταγόνα που κρύβεται πίσω από κάθε αδιέξοδο του λαβύρινθου μυαλού μου.
πηγαίνω παντού
εξετάζω κάθε εκδοχή
κι όμως
αυτό που αποτυπώνω στη σελίδα μου είναι ο,τι θεώρησα καλύτερο. κάνοντας ο,τι μπορώ. αναθεωρώντας πάντα. κοιτάζοντας ξανά και ξανά τη σελίδα αυτή.
και δεν τα παρατάω.
γράφω.
σβήνω.
γράφω και σβήνω ξανά.
και αυτό που μετράει είναι κάθε φορά να γνωρίζω λίγο καλύτερα τον εαυτό μου.
η ελευθερία που αποκτά το μυαλό, η ικανότητα να εναλλάσσει καταστάσεις, να μετατρέπει γεγονότα
να νιώσεις ότι αυτό που δημιούργησες σε αντικατοπτρίζει, και αν όχι εσένα κάτι που έζησες, και αν όχι κάτι που έζησες κάτι που νιώθεις, και αν ούτε αυτό, απλά κάτι.

 ...Είμαι αιχμάλωτη ανάμεσα σε λέξεις
 Κι όμως τότε μόνο νιώθω τόσο ελεύθερη...

Την ευτυχία αναζητάνε οι άνθρωποι.
Αλλά ποτέ δεν τη βρίσκουν.

Αμφιταλαντεύονται, διαπραγματεύονται, κάνουν υποχωρήσεις, επιμένουν. Αλλά πάντα με τον ίδιο στόχο. Με επιμονή για να φτάσουν πιο κοντά. Λίγο πιο κοντά της.

Κάνουν κύκλους γύρω από τον εαυτό τους
Ποτέ δεν είναι αρκετός ο χώρος
Βιάζονται
Ποτέ δεν είναι αρκετός ο χρόνος

Την ευτυχία αναζητάνε οι άνθρωποι, αλλά χάνονται.
Ανάμεσα σε ανθρώπους, λόγια, υποσχέσεις, υποχρεώσεις, καθημερινότητα, δουλειά 

χάνονται όλα. 

Αλλά είναι κάτι που δεν σταματάει να τους καίει ποτέ.

Ψάχνουν για πάντα. Ψάχνουν το «πάντα»!

Για να βρούνε τι είναι αυτό που τους κάνει πραγματικά ευτυχισμένους πρέπει να κάνουν θυσίες. Αλλά συχνά δεν τις κάνουν, ίσως γιατί φοβούνται πως έτσι μπορεί να χάσουν κάτι και να μην κερδίσουν ποτέ. Αλλά αυτό είναι το ωραίο, παίζεις χωρίς να ξέρεις αν θα κερδίσεις, παίζεις έχοντας αγωνία, και αγωνίζεσαι με σκοπό να βγεις κερδισμένος.
Μα όσο κρατάς στιγμές κερδίζεις πάντα!

Την ευτυχία που αναζητάνε οι άνθρωποι ίσως να μην την βρουν ποτέ. 

ή...
Ίσως τη βρουν, αλλά αυτό δεν το ξέρουν.
Το θέμα είναι να ψάχνουν πιο βαθιά. Πέρα απ' το φαίνεσθαι, απ' αυτό που τους επιβάλλει ο κοινωνικός περίγυρος, τις δήθεν μόδες, τα εφήμερα πρότυπα, κάθε λογής μαζικοποιημένη αντίληψη, τις προκαταλήψεις, τα στερεότυπα.
Γιατί η ευτυχία είναι μια πραγματική κατάσταση, που μόνο ο ίδιος άνθρωπος μπορεί να ορίσει και, τελικά, ασυνείδητα ή συνειδητά αυτό κάνει.

Φύλο: Γυναίκα 

κι αυτοί σε θέλανε και είχανε για εσένανε έναν ξεχωριστό, δήθεν.
«Γυναίκα»

και' συ τον ρόλο σου τον άρπαξες, γερά.
σ' ευχαριστούσε, δήθεν.
και γενικά,
έχεις πάψει να αντιδράς, αφού δεν θέλουνε.
αφού τους αφήνεις να θέλουνε.

και γενικά
η καθημερινότητα κυλάει ομαλά.
κι ας μην ζεις κι ας μην νιώθεις
Όλα καλά..

Γυναίκες! 
Γυναίκες που δεν έζησαν ούτε ευχάριστα, ούτε δυσάρεστα προτρέπουν τώρα τις κόρες τους να κάνουν το ίδιο. Το ηθικό τους καθήκον. Η υποχρέωση τους απέναντι στην κοινωνία. Ο προορισμός τους. 

Και τι θα πει ο κόσμος;
Τι θα σκεφτεί;

πάντα οι άλλοι
κι αυτές εκεί
ανήμπορες να αντισταθούν, ανήμπορες να νιώσουν
Αποφεύγουν να σηκώσουν το βλέμμα, γιατί φοβούνται να κοιτάξουν τον άλλον στα μάτια
φοβούνται μην δουν το κενό. Το δικό τους κενό, που πια συνήθισαν να ζούνε έτσι. 
Κι αυτόν! 
τον άντρα που συμβιβάστηκαν να ζήσουν μαζί του, για μια ζωή. Αλλά δεν νοιάστηκαν να ομορφύνουν λίγο τη ζωή τους.
και..
αν τύχει και ξεπέσει καμιά ματιά, δεν βλέπουν εκείνον αλλά αυτές. Και τα λάθη τους. τις επιλογές τους, τις λάθος επιλογές

κι όταν κάνουν έρωτα πάλι από φόβο το κάνουν.
Χωρίς να νιώθουν πάλι, χωρίς να κοιτάνε στα μάτια. 
τις έχει κυριεύσει ο φόβος.
ο φόβος να ζήσουν ευτυχισμένα
φοβούνται μην χάσουν τα αρσενικά..
Μην φύγουν απ΄τη ζωή τους τα αρσενικά..

Και τι θα πει ο κόσμος;
Τι θα σκεφτεί... 

Γυναίκες τόσο μόνες. που αν κοιτάξουν γύρω τους δεν βλέπουν κανέναν. 
και τα δεκάδες πρόσωπα γύρω τους
ούτε αυτά...